Ένας φίλος μας προσκυνητής βρέθηκε την Κυριακή, στις 16 Σεπτεμβρίου, αργά, προς το βραδάκι, στο Μοναστήρι. Συνηθίζει να έρχονται οικογενειακώς κάπου κάπου, με τους δύο μικρούς γιούς τους, και φεύγοντας παίρνουν ένα κεράκι, καθαρό κερί, που το χρησιμοποιούν γιά να ανάβουν το καντηλάκι του σπιτιού.
Εκείνο το βράδυ φαίνεται πως κάτι ήθελε να τους δείξει ο Τίμιος Πρόδρομος.
Νά, πώς διηγείται ο ίδιος ο φίλος μας ο Θανάσης το ωραίο περιστατικό.
«Ευλογείτε, όλο λέω να σας το πώ και όλο το αμελώ.
Θα θέλαμε σήμερα να πούμε –να γράψουμε δηλαδή, κάποιες σκέψεις περί προσευχής.
Ίσως θα πρέπει εξαρχής να πούμε ότι οι σκέψεις μας αυτές αναφέρονται σε ορθόδοξους χριστιανούς. Βέβαια όλοι οι άνθρωποι προσεύχονται και θέλουν να μιλήσουν με αυτό που πιστεύουν. Εμείς όμως τώρα μιλάμε μεταξύ μας.
Η προσευχή κατ’ αρχάς είναι ενέργεια. Κατανάλωση αλλά και απόκτηση ενέργειας.
Η προσευχή είναι γιά κάποιον που θέλει να κάνει προσευχή. Αυτονόητο; Καθόλου αυτονόητο. Η προσευχή θέλει χρόνο, θέλει διάθεση, θέλει υπομονή, θέλει προσοχή. Θέλει προ-σευ-χή.
Από το ευαγγέλιο της Θείας Λειτουργίας της Κυριακής, κρατάω το «αράτω τον σταυρόν αυτού». Αυτά τα λόγια τα είπε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός προτού να σταυρωθεί. Έχουν θεωρητική βάση. Να σηκώνει ο καθένας τον σταυρό του=να έχει ο καθένας τον αγώνα του, με μεταφορική δηλαδή έννοια.
Ας το πάρουμε όμως πραγματολογικά. Φοράμε σταυρό; Σηκώνουμε δηλαδή, φέρουμε επάνω μας τον σταυρό; Αυτόν που μας έδωσε ο ιερέας στην βάπτισή μας, ή και κάποιον πιό απλόν;
Οι παλαιότεροι σταύρωναν το ψωμί πριν το κόψουν. Το λέει και ο Μέγας Αθανάσιος γιά τους Αλεξανδρινούς του καιρού του. Έχουν, λέει σε μία ομιλία του ο άγιος, μία ωραία συνήθεια οι χριστιανοί μας εδώ. Σταυρώνουν το καρβέλι πριν το κόψουν. Την είχαν και οι γονήδες μας αυτήν την ωραία συνήθεια. Σήμερα, έχουμε το έτοιμο ψωμί, τις φραντζόλες του φούρνου. Είδα σε μία οικογένεια να την σταυρώνουν πριν κόψουν φέτες. Ωραία συνήθεια. Και το καρπούζι, το λεγόμενο καπάκι του, και το πετάζουν, δεν το έδιναν στα ζώα να το φάν. Δεν ξέρω το γιατί.
Οι μαννάδες μας σταύρωναν το προσκεφάλι πριν μας κοιμήσουν. Ο όσιος εκείνος πατήρ Ιερώνυμος Σιμωνοπετρίτης σταύρωνε τους δοκίμους μοναχούς της Μονής του από κεφαλής μέχρι ποδών. Μας το είπε ο γεροΑρσένιος Σιμωνοπετρίτης, που τον είχε γέροντα.
Σύμφωνα με την σημείωση του Τυπικού, γιά την εναπόθεση του Τιμίου Σταυρού, στο Κέντρο του Ναού, απαιτείται προευτρεπισθέν τετραπόδιον.
Βλέπω, λοιπόν, στις διάφορες αναρτήσεις να έχουν βάλει οι ιερείς κοινό τραπέζι, όπου επάνω εναποθέτουν τον δίσκο με τον βασιλικό και τον Σταυρό. Συνεπώς, σύμφωνα με τους ιερείς μας, η λέξη τετραπόδιον του τυπικού, μεταφράζεται ως τραπέζι. Αφού και το τραπέζι έχει τέσσερα πόδια.
Το απλότερο θα ήταν να ρωτηθεί κάποιος ειδικός. Και φυσικά, σε τέτοια θέματα δεν υπάρχει πιο ειδικός από το Άγιο Όρος του Άθωνα, όπου το Τυπικό είναι κομμάτι της καθημερινής μας ζωής.
