Πολύ μεγάλη χαρά μάς έδωσε το ότι τις προάλλες, σε πολυαρχιερατική θεία λειτουργία, ένα πατριαρχικός αρχιερέας, στην μεγάλη είσοδο, μνημόνευσε πολλούς, αλλά μνημόνευσε «και παντός μοναχικού τάγματος». Τις τελευταίες ημέρες πολύ μας απασχολεί αυτό το θέμα, και σήμερα, της μεγάλης Οσίας Ειρήνης, ηγουμένης της κωνσταντινουπολίτικης μονής του Χρυσοβάλαντου, σκέφτηκα να βάλω στο χαρτί, και στην οθόνη, λίγες σκέψεις. α. Υπάρχουν μικρά ιερατικά, εκδόσεις της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, που έχουν απαλείψει τις αναφορές σε μονές, μοναχικά τάγματα, πατέρες ηγουμένους. Βέβαια υπάρχουν και άλλα που έχουν εξαλείψει τελείως και τις ευχές της θείας λειτουργίας,
Ελεύθερη απόδοση: Στην Ιερουσαλήμ ζούσα με τις θείες εντολές σου, αλλά βγήκα από την αγία αυτήν πόλη και έφτασα στην Ιεριχώ, την πόλη των μεγάλων παθών. Με ζβάρνισε η ατιμία, γιατί εγώ, σκέφτηκα ότι φροντίζοντας γιά τις βιοτικές μέριμνες, θα περιμένω να δοξαστώ, αλλά, τελικά, ατιμάστηκα. Με λήστεψαν οι λογισμοί. Ξεγυμνώθηκα από τον χιτώνα της υιοθεσίας, δηλαδή του Αγίου Βαπτίσματος. Και από το ξύλο και τα χτυπήματα που δέχτηκα, είμαι πεσμένος και ριγμένος στο χώμα, σαν ξεψυχισμένος.
Η εποχή μας μοιάζει με τους ελληνιστικούς και τους ρωμαϊκούς χρόνους. Γενική ακαταστασία, ειδωλολατρία σε όλους τους τομείς της ζωής, νέες λατρείες, και χίλια δυό άλλα παρατράγουδα. Και κυρίως γενική αστάθεια, στα ήθη, στο φρόνημα, στις απόψεις, στα πιστεύω.
Προχθές, κατά τις δώδεκα την νύχτα μάθαμε ένα νέο, που αξίζει να το μάθετε και εσείς, αν θέλετε. Προσπαθούσαμε να επικοινωνήσουμε με έναν κύριο, που τον λέγαν Γιάννη, ή κάπως έτσι – δεν έχει σημασία το όνομα – αλλά αυτός ως ελεύθερος άνθρωπος, επειδή τον ξεγέλασαν όταν ήταν μικρός, τώρα που μεγάλωσε και έμαθε την αλήθεια, διάλεξε μόνος του, βρήκε τον σωστό δρόμο, και πλέον ονομάζεται Λαέρτης. Έτσι μας είπε.
Ο δρόμος που βρήκε τον ανέβασε στον Όλυμπο, και εκεί, σε κάποια ανοιχτωσιά, περνώντας μέσα από την καθαρτική φωτιά, καθαρίστηκε από την αίρεση του χριστιανισμού και έγινε δωδεκαθεϊστής.
Και τώρα τι κάνουμε;
Οι συνηθισμένες κατηγορίες εναντίον της Εκκλησίας γιά τον νηπιοβαπτισμό, επαναλαμβάνονται τόσο από τους κάθε μορφής αιρετικούς όσο και από κάθε ετερόδοξο και αλλόδοξο. Όμως, σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, μιλούν μονοθεϊστές εναντίον των Ορθοδόξων. Και η ορθοδοξία μονοθεϊσμός είναι, στο κάτω κάτω. Στην περίπτωσή μας, όμως, είναι διαφορετικά. Ο Γιάννης, με την βούλησή του, εγκαταλείπει την Εκκλησία και προσχωρεί στην πολυθεΐα, στην ειδωλολοτρεία, δηλαδή στην δαιμονολοτρία.
Οι συγγενείς το ανέφεραν σε πολλούς, θρησκευάμενους ακόμα και ιερείς και μοναχούς. Και αυτοί είπαν: Πάρτε τον με το καλό, προσευχηθείτε γιά αυτόν, μπας και τον πείσετε να γυρίσει.
Ο Αρχάγγελος της χαράς και της ελπίδας ακούγεται πάλι σήμερα, μέσα από τα θαυμάσια τροπάρια της Ακολουθίας του Ευαγγελισμού, να λέει: Τι στέκομαι και δεν λέω στην Κόρη Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε!
Ένας άλλος άγγελος σωματοφόρος, καλόγερος και ηγούμενος αγιορείτης, επτά φορές κάθε μέρα έλεγε από στήθους τους Χαιρετισμούς στην Παναγία Κόρη, την Κυρία Θεοτόκο.
Άλλος, μικρός αυτός, λέει ασταμάτητα, όσο δύναται, Χαίρε, Νύμφη ἀνύμφυτε, αντί γιά άλλες προσευχές.
Τί καθόμαστε, αδέρφια, και δεν σηκωνόμαστε όρθιοι, όλοι, απ’ άκρου της πατρίδας μέχρι το άλλο άκρο, και αντί γιά ο,τιδήποτε άλλο να λέμε συνέχεια, ασταμάτητα, αδιαλείπτως το Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε;! Αρχαγγελική θα είναι η φράση μας. Θα δοξάζουμε αυτήν που δόξασε το ανθρώπινο γένος και εμάς. Αυτήν που ταπεινώθηκε ώστε να καταστεί η κιβωτός της σωτηρίας μας, του Νέου Ισραήλ, της Εκκλησίας. Αυτήν που έγινε η ζωντανή ελπίδα της πίστεώς μας, αφού ήταν όλη αγάπη. Αυτήν που δάνεισε στην Τριαδική μας Θεότητα τα πάναγνα αίματά της γιά να σαρκωθεί ο ένας της Τριάδος, ο Θεός Λόγος, ο Κύριός μας. Αυτήν, την μετά Θεόν θεόν, που έλεγε ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς.
Η λέξη «προσφορά», όταν μάλιστα αναφέρεται στην Αγία του Χριστού Ορθόδοξη Εκκλησία, με τσατίζει αφάνταστα. Μόνον όταν αναφέρεται στο ζυμωτό πρόσφορο με ενθουσιάζει. Παρακολουθώ την σφραγίδα, αν έκατσε καλά, αν καλοφούσκωσε το ζυμάρι, τα γράμματα άμα τυπώθηκαν καλά, το ΜΘ της Κυρίας Θεοτόκου αν διακρίνεται, τα τάγματα αν βγαίνουν εύκολα. Και κυρίως ο αμνός, αυτό που ξεκινάει ζυμάρι, και από το χέρι του παπά και το Άγιο Πνεύμα θα γίνει σώμα του Χριστού μου. Με τρελλαίνουν τα σφραγίδια και τα σφραγίσματα, κυρίως τα παλιά. Εκείνα τα μικρά, που από την μία πλευρά έχουν όλη την σφραγίδα και από την άλλη μόνον τον αμνό. Βρήκα και ένα στα σκουπίδια, στον σταθμό μεταφόρτωσης. Τώρα τα πολτοποιούν και εμείς, που είμαστε το ίδιο, δεν μπορούμε να ψάξουμε και να βρούμε κανένα χρήσιμο γιά «σέκοντ χέντ». Τι να πεις; Αλλάζουν οι καιροί. Η κακία των ανθρώνων αυξαίνεται. Ως και τα σκουπίδια τώρα τα καταστρέφουν. Και ύστερα μιλάν γιά προσφορά. Και σε λέει ο άλλος: «Τι προσφέρει η Εκκλησία;» και σ έρχεται … τι να πεις; Άλλαξαν και αλλάζουν και άλλο οι καιροί και δηλώνουμε άνθρωποι, μα είμαστε απάνθρωποι.
