Στις αρχές Οκτωβρίου εφέτος, 2016, βρεθήκαμε στο Μοναστήρι, τα γνωστά από τα Τραγούδια μας Μπιτόλια, γιά να εορτάσουμε με τους εκεί αδελφούς, τα 1100 χρόνια από την μακαρία κοίμηση του Αγίου Κλήμεντος. Πήγαμε στους ορθοδόξους αδελφούς μας, στα παιδιά του Αγίου Κλήμεντος. Είχαμε όμως την ευκαιρία να επισκεφτούμε το Μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου στο Μπίγορσκι, εκατό περίπου χιλιόμετρα βορειότερα από την Αχρίδα.
Ο Γέροντας Παρθένιος έζησε ως δόκιμος στην Μονή Γρηγορίου Αγίου Όρους, κοντά στον μακαριστό πλέον Γέροντα Γεώργιο, όπου έμαθε και άπταιστα ελληνικά. Πολλοί επίσης μονχοί, ακολουθώντας τον Γέροντά τους, σπούδασαν στην Συμβασιλεύουσα και έμαθαν τα Ελληνικά. Εκεί στο Μπίγορσκι, είχαμε μία μεγάλη ευλογία. Ο Γέροντας μας μίλησε γιά ένα ιερό εικόνισμα, που τώρα βρίσκεται στο Μοναστήρι τους,Στο Μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου, αλλά προέρχεται από την Ημαθία. Προέρχεται από την Νάουσα.
Στην αρχή, σκεφθήκαμε ότι είναι η Εικόνα της Μακαρίας, που έχει χαθεί εδώ και πολλά χρόνια, από τον Ναό του Αγίου Γεωργίου Ναούσης. Γιά αυτό το σέβασμα είχε γράψει ένα σημαντικό άρθρο ο κύριος Γαβριηλίδης Θωμάς. Αλλά οι επιγραφές που φέρει το πουκάμισο της Εικόνας έχουν και άλλες εκπλήξεις. Ας πάρουμε με την σειρά τα της Εικόνος: Είναι μία εικόνα περίπου 55Χ45 εκατοστών, με την Παναγία Βρεφοκρατούσα. Έχει ασημένιο πουκάμισο με πολλά σκαλίσματα. Αλλά και πολλές επιγραφές, στις οποίες θα επανέλθουμε, στην συνέχεια. Η επωνυμία της Παναγίας είναι «Παντάνασσα». Η όλη εικόνα έχει και μπρούτζινη θήκη, που έχει κρίκους και γιά ανάρτηση στον αλλά και γιά κρέμασμα στον ώμο κλπ, με λουριά. Στην πίσω πλευρά έχει επίσης σημαντικότατες επιγραφές. Σε μία από τις πολλές επιγραφές, αναφέρεται ότι η εικόνα προέρχεται από τον Ναό του Αγίου Δημητρίου.
Αναφέρονται επίσης τα ονόματα όλων των δωρητών. Συνεπώς μαθαίνουμε πρόσωπα της παλαιάς Νάουσας. Η εικόνα πουλήθηκε από κάποιον που την έκλεψε. Έβλεπε ότι την προσκυνούν και την τιμούν πολύ στην Νάουσα, και σκέφτηκε πως θα κοστίζει πολύ. Και έτσι την έκλεψε και την πούλησε. Τώρα, το εκεί Μοναστήρι λένε πως ευχαρίστως την επιστρέφουν, ύστερα από σχετική συνεννόηση. Η Εικόνα είναι θαυματουργή, και οι πατέρες διηγούνται τα θαύματά της.
Σύμφωνα με τις επιγραφές, η Εικόνα ανήκει στα κειμήλια πριν την Μαρτυρική Καταστροφή της Νάουσας. Έχει χρονολογίες των ετών 1798, 1799, 1893 στα μεταλλικά της εξαρτήματα. Τα σχετικά με αυτήν την μεγάλη ευλογία τα αναφέραμε στον Σεβασμιώτατο, γιά τα περαιτέρω.
Είναι η δεύτερη φορά που παρουσιάζουμε κειμήλια της Μαρτυρικής και Ιερής Νάουσάς μας, και μάλιστα πριν την Καταστροφή της. Πρώτα η λειψανοθήκη του Ασβεστοχωρίου και τώρα η Εικόνα της Κυρίας Θεοτόκου.
Μακάρι οι άγιοι και η Παντάνασσα Κυρία Θεοτόκος να πρεσβεύουν γιά την σωτηρία μας. Στην συνέχεια παρουσιάζουμε φωτογραφίες της Ιερής Εικόνας της Παντάνασσας Θεοτόκου του Αγίου Δημητρίου Νάουσας.
Παναγιώτατε,
Η Ιερά μάνδρα του Τιμίου Προδρόμου, η Ιερά Πατριαρχική Σταυροπηγιακή Μονή η τιμωμένη επ’ ονόματι της Αποτομής της Τιμίας αυτού Κεφαλής, Σας υποδέχεται σήμερα ως τον αρχιερέα και πατέρα αυτής, εις το όνομα του οποίου προσφέρουμε νυχθημερόν την ταπεινή μας λατρεία προς τον Θεό μας και κυρίως την σωτηριώδη θυσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, την Θεία Λειτουργία.
Επιστρέφοντας από τους πατρογονικούς θησαυρούς, από την γειτονική μας Βεργίνα, βρήκατε τον χρόνο να διέλθετε γιά λίγο και από τα ιερά παραποτάμια Πιέρια, από το σκήνωμα του καθηγητού της Ερήμου, τον τόπο όπου βίωσαν την εν Χριστώ βιοτή μεγάλοι αγωνισταί του πνεύματος, μεταξύ των οποίων και οι Κωνσταντινουπολίτες Παλαμάδες, ο μέγας Γρηγόριος, οι αυτάδελφοί του Θεοδόσιος και Μακάριος και οι λοιποί της δεκάδος των μαθητών του. Κάθε αιώνας και σχεδόν κάθε τόπος των Βαλκανίων μας έχει σε αυτό το Ιερό Ίδρυμα τους εκπροσώπους του.
Η ευγνωμοσύνη μας, Παναγιώτατε, καθίσταται μεγάλο οφειλετικό χρέος, όταν αναλογισθούμε τον πρόσφατο αγώνα σας, κατά τις εργασίες της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου των Προκαθημένων των Αγίων Ορθοδόξων Εκκλησιών.
Ο Παράκλητος εξήλθε νικών και ίνα νικήση, μία ακόμη φορά, και νίκησε, δι’ ημών, κάθε στρεβλωτική και διχαστική προσπάθεια του αντιδίκου.
Εμείς, τέκνα ταπεινά και άσημα της Παναγιότητός Σου, χαίρουμε ιδιαιτέρως και συγχαίρουμε μαζί με την τοπική μας Εκκλησία, και εκφράζουμε τις ολοκάρδιες ευχαριστίες μας προς τον επιχώριο Ποιμενάρχη μας, γιά την σημερινή ευλογία που μας επιδαψιλεύει η στοργή, η φροντίδα και η αγάπη του.
Θα μας επιτρέψετε, παναγιώτατε, να Σας παρουσιάσουμε τα πνευματικά μας τέκνα, την μοναχικήν μας Αδελφότητα, αλλά και τους εξωκατακοίλους αδελφούς μας. Επίσης, θα ήθελα να Σας παρακαλέσω να παράσχητε την Πατριαρχική Σας ευλογία προς την 93χρονη μάννα μας και τα δέρφια μας.
Θέλαμε να έρθουν και όλα τα παιδιά, βρέφη και νήπια, που βαπτίστηκαν στην αγία κολυμβήθρα του Προδρόμου, που βαπτίστηκαν στο σεπτό όνομά Σας. Υπάρχουν παιδιά, υπάρχει ελπίδα. Και, να θυμάστε, να στέλνετε και σε όοολα αυτά τα παιδιά, τον κλήρο σας στην Ημαθία, την πατρική Σας ευχή και ευλογία.
Έχω την τιμή να παρουσιάσω και δύο εκλεκτούς άνδρες της περιχώρου, τον Κύριο Καραγιαννίδη Αλέξανδρο, Διευθυντή του μεγάλου Υδροηλεκτρικού Έργου της ΔΕΗ, καθώς και τον Κύριο Βασίλειο Γαλάνη, τον Πρόεδρο των Συενταιρισμών Ροδακίνων της περιοχής μας, με την επωνυμία Αλιάκμων και ΑΝΗΜΑ.
Προς Εσάς και προς την εκλεκτή και σεβαστή συνοδία Σας εκφωνούμε το καλώς ήρθατε. Ο τίμιος Πρόδρομος να ευλογεί εισόδους και εξόδους Σας, γιά την οικοδομή και την προαγωγή της Αγίας Ορθοδόξου Μοναδικής Εκκλησίας μας.
Καλώς ήρθατε, Παναγιώτατε.
Η μικρή Αδελφότης της ιεράς καί περιπύστου ταύτης αρχαίας Μονής άγει σήμερα ημέρα γενέθλια, και, πλήρης ευφροσύνης και αγαλλιάσεως, εκφράζει προς όλους σας ανεξαιρέτως λόγους μεγάλων και εγκαρδίων ευχαριστιών.
‘Αγνωστο το μετά πόσους αιώνες στην κοινοβιακή καθέδρα της Ιεράς Μονής, τον θρόνο του Οσίου Διονυσίου, και πάλι ανέρχεται εψηφισμένος από την Αδελφότητα Καθηγούμενος, συνεχιστής της πορείας τών απ’ αιώνος Γερόντων και πατέρων προς τον Ουρανό.
Από την Ιστορία, καθίσταται γνωστό το οτι ηγουμένευσε και ο Όσιος Θεοφάνης από την Αγιορειτική Μονή Δοχειαρίου, ο οποίος άφησε τον κατά σάρκα ανηψιό του ως Ηγούμενον, και μετέβη στην Νάουσα, όπου ανοικοδόμησε και άλλη Μονή προς τιμή των Αρχαγγέλων.
Ουδεμία άλλη είδηση περί Καθηγουμένου.
Και μετά τόσους αιώνες, η πατρική και διορατική βλέψις του Επιχωρίου Επισκόπου, του σεπτού πατρός και ποιμενάρχου μας, του πολυφρόντιδος αρχιερέως, του ρέκτου Μητροπολίτου Βεροίας, Ναούσης & Καμπανίας Κυρίου ημών κ. Παντελεήμονος, επέβλεψεν προς εμάς τους ταπεινούς και σήμερα, που φθάνουμε στο μέσο του δέκατου έτους της ανεπαρκούς διακονίας μας, με ψήφους κανονικές, μας ανεβάζει ακόμα περισσότερο και μας ενθρονίζει στον θρόνο της Ιεράς Πατριαρχικής Σταυροπηγιακής Κοινοβιακής Μονής Τιμίου Προδρόμου, στην Σκήτη Βεροίας, στον θρόνο του Αγίου Διονυσίου.
Και η Ενθρόνισή μας συνδυάζεται με την εορτή του Γενεθλίου του Τιμίου Προδρόμου, του πάτρωνος και πολιούχου Αγίου μας, αλλά και με την Πανήγυρη γιά την Σύναξη Πάντων των Οσίων Πατέρων ημών, των εν τη Ιερά Μονή και τη Σκήτη ταύτη αθλήσει και ασκήσει και αθλήσει διαλαμψάντων και τω Θεώ ευαρεστησάντων.
Την μεγάλη και ιερή αυτήν στιγμή, θα ήθελα να με επιτρέψετε να επικαλεσθώ την ευχή του ασθενούντος Γέροντός μου, του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, αλλά και του καθηγουμένου και πνευματικού μας πατρός Αρχιμανδρίτου Ελισαίου, καθηγουμένου της αυτής αγιορειτικής Μονής.
Θα ήθελα όμως να επικαλεσθώ και την ευχή ορισμένων μεταστάντων πατέρων μου: των πατέρων Μακαρίου, Ασενίου και Γελασίου των Μοναχών, και των Ιερομονάχων: παπαΕφραίμ Κατουνακιώτη, Τιμοθέου και Σίμωνος των ιερομονάχων, των Σιμωνοπετριτών.
Να επικαλεστώ επίσης την ευχή του μακαριστού πατρός μου Νικολάου καθώς και των δύο βρεφών αδελφών μου, που έφυγαν γιά τον ουρανό την ημέρα που έλαβαν το Άγιο Βάπτισμα, της Ρηνούλας σαράντα ημερών και του Θωμά δέκα μηνών. Η παρηγορία που μας στέλνουν σε στιγμές δύσκολες είναι πολύ ανακουφιστική.
Να επικαλεστώ επίσης τις ευλογίες πάντων των μακαριστών αδελφών και πατέρων της ιερής αυτής μάνδρας, εδώ, δίπλα στα ύδατα των ιδρώτων και των δακρύων και του αίματος του ποταμού Αλιάκμονος, ο οποίος κάποτε αντιβοούσε από τις προσευχητικές και μαρτυρικές φωνές των μοναχών των γύρω ιερών καθιδρυμάτων.
Πριν τελειώσω αυτόν τον μικρό ενθρονιστήριό μου λόγο, επιτρέψτε μου να εξομολογηθώ δύο σκέψεις που με ταλανίζουν πολλά χρόνια.
Η πρώτη σκέψη με κυριαρχούσε όταν έβλεπα τον εφημέριο της γειτονιάς μας στην Βέροια να μεταφέρει τα άγια, αλλά και τον Σταυό της Μεγάλης Παρασκευής, και σκεπτόμουν πόσο βαριά θα μπορούσε να ήσαν αυτά τα δύο σκεύη. Πόσο βάρος δηλαδή έχει η άρσις του Σταυρού του Χριστού; Βλέποντάς τον μάλιστα να είναι σχεδόν πάντα κάθυδρος και ένδακρυς, τα νόμιζα ασήκωτα και αρνιόμουν κατηγορηματικά να αναλάβω τέτοια ευθύνη, δηλαδή την ιερωσύνη.
Η άλλη σκέψη που με έπνιγε, γεννήθηκε βλέποντας τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρό Χριστόδουλο στον θρόνο της Μονής αυτής. Έλεγα: πώς βλέπει κάποιος που είναι ανεβασμένος σε δύο σκαλοπάτια ή και τρία ψηλότερα από εμάς; Πόσο εγωϊσμό μπορεί να γεννάει αυτό το ανέβασμα;
Όμως σήμερα και οι δύο λογισμοί ξεπεράστηκαν. Μέσα μου νοιώθω μία βαθειά και μεγάλη χαρά γιά την ηγουμενική διακονία, που επισήμως και ισοβίως πλέον αναλαμβάνω. Αυτήν την χαρά την εννόησε και ο Γέροντας Ελισαίος, ή μάλλον την ζη και ο ίδιος, και σε μήνυμά του τις προάλλες, μαζί με άλλα, μας έγραφε: Αγαπητέ μου Γέροντα, εύχομαι να χαίρεσαι γιά την άρση του σταυρού τής τοιαύτης διακονίας.
Και ο Γέροντας έστειλε κοντά μας, σήμερα, τους δύο ομογάλακτος, ομοδίαιτους και ομαίμονες αδελφούς μου, τους Πατέρες Πολύευκτο και Βενέδικτο, μοναχούς της μεγάλης αγάπης και της θυσιαστικής διακονίας.
Το ανέβασμα πάλι στις δύο αναβαθμίδες τού ηγουμενικού θρόνου με κάνει να νοιώθω ως υποκάτω πάσης της γης.
Αλήθεια σας λέω, αδελφοί μου.
Με αυτές τις ελάχιστες σκέψεις, θα ήθελα να ζητήσω τις προσευχές όλων σας, γιά το έργο που αναλαμβάνω, και πρώτα από όλους από την μάννα μας, που βρίσκεται ήδη στο 93 έτος της ζωής της και σήμερα βρίσκεται εδώ.
Επίσης θα ήθελα να ευχαριστήσω τους πατέρες της μικρής μας αδελφότητος, τα παιδιά μου, γιά τις μεγάλες κοπιαστικές θυσίες που καταβάλουν κάθε ημέρα γιά την αγάπη του Χριστού, της Κυρίας Θεοτόκου και την διακονία του Τιμίου Προδρόμου, με συνθήκες, τις περισσότερες φορές, απάνθρωπες και ίσως ανυπέρβλητες.
Και στις πολιτικές, στρατιωτικές και λοιπές αρχές του Τόπου μας εκφράζω τις μεγάλες και πολλές ευχαριστίες μας. Πάντοτε, ανάλογα με τις δυνατότητες που έχετε, αγαπητοί αδελφοί και φίλοι, βρίσκεστε κοντά μας.
Κλείνω την ομιλία αυτήν, με μία βαθειά μετάνοια προς τον σεπτό Οικουμενικό μας Πατριάρχη Κύριο Βαρθολομαίο. Επίσης θα ήθελα να εκφράσω την αστείρευτη ευγνωμοσύνη μου προς τον Μητροπολίτη μας, γιά το έργο που με εμπιστεύτηκε από το 2007. Μακάρι να μην τον διαψεύσω.
Αφήνω τελευταίες τις ευχαριστίες πρός τον Καθηγητή της Μοναχικής Πολιτείας, το πετεινόν της Ερήμου, τον Μέγα και Τίμιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, προσκυνώντας και κατασπαζόμενος τα κατεσκληκότα τίμια πόδια του.
Αλλά, Κυρία Θεοτόκε Σκητιώτισσά μου, Εσύ είσαι η μητέρα των Μοναχών, εσύ κατέχεις τα δευτερεία της πίστεως, εσύ είσαι η μετά Θεόν Θεός. Πρέσβευε, παρακαλώ, προς τον Υιό και Θεό σου, και να προσέχετε την Μονή μας, γιά να κερδήσουμε τον Παράδεισο.
24 Ιουνίου 2016.
Γράψαμε τις προάλλες μερικές απόψεις γιά το μέγιστο πρόβλημα των ημερών, και είδαμε αρκετές ιστοσελίδες να αναπαράγουν το κείμενό μας. Τώρα θέλουμε να μιλήσουμε πιό αναλυτικά αλλά και πιό συγκεκριμένα. Ας αρχίσουμε από κατι άλλο. Άμα θέλεις να κατασκευάσεις έναν σταύλο, γιά να βγάλεις την άδεια, θα πρέπει να εξασφαλίσεις γιά κάθε ζωντανό έναν συγκεκριμένο αριθμό τετραγωνικών μέτρων, την ύδρευσή τους, την καθαριότητά τους και οπωσδήποτε την επαρκή φύλαξη και τροφή τους.
Ξεκινούμε με το παράδειγμα της φροντίδας γιά τα ζωντανά, τα βοσκήματα, γιά να μεταφέρουμε, προοδευτικά, την σκέψη μας στον άνθρωπο. Και μάλιστα στον ξένο συνάνθρωπό μας, που αυτές τις ώρες οι κρατούντες τον μεταχειρίζονται χειρότερα από τα ζωντανά. Αποφάσισαν οι τρανοί της γης να ξεριζώσουν από τις εστίες τους εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων. Τους έριξαν στους δρόμους και στις θάλασσες και τους ξεφόρτωσαν στην Ελλάδα. Και οι εδώ, ενώ χρόνια τώρα ακούγονταν τα σκληρά αυτά σχέδια, δεν έκαναν καμία απολύτως προετοιμασία γιά την υποδοχή και την μερική ανακούφιση των πασχόντων αδελφών. Αρκεί μία και μόνο ανάγνωση των επισήμων γραμμάτων των υπουργών προς τους δημάρχους, γιά να καταλάβεις το μέγεθος της άγνοιας των τόπων και της αγραμματωσύνης και της άγνοιας της ιστορικής παρουσίας των περιοχών, όπου αποφάσισαν να εγκαταστήσουν αυτούς τους αδελφούς.
Και στο τέλος των επισήμων επιστολών, προσθέτουν ιστορικές θεωρητικές φράσεις γιά τους ένδοξους προγόνους μας, οι οποίοι ήταν οι πρώτοι που δίδαξαν το πνεύμα της φιλανθρωπίας και της αδελφωσύνης. Με όλες τις άλλες ενέργειές τους, προσβάλλουν κατάφωρα τους προγόνους και την ιστορία μας, και με αυτές τις φράσεις, δήθεν, προτείνουν να τους τιμήσουν τους πατέρες μας οι άλλοι. Πώς να ονομαστεί αυτή η κατάσταση; Υποκρισία, άγνοια, κοροϊδία; Βγάλαν τον ξένο, τον άνθρωπο, σαν ζήτουλα στον δρόμο, και τους στοιβιάζουν, χειρότερα και από ζωντανά σε χώρους τελείως ακατάλληλους. Και μόνον η λέξη στρατόπεδο, θυμίζει άλλα στρατόπεδα, όπου τους ανθρώπους τους κάναν σαπούνι…
Ποιά προοπτική δίνουν σε αυτούς τους ανθρώπους, που τους εγκαθιστούν σε συγκεκριμένα μέρη; Τί προδιαγραφές υπάρχουν στους τόπους, γιά να φιλοξενήσουν τόσον κόσμο, τόσες ψυχές; Δεν έχουν ανάγκη αυτοί οι άνθρωποι να ζήσουν την ζωή τους ανθρώπινα; Τί απάντηση δίνουν στα ερωτήματα αυτά οι κρατούντες; Μετέφεραν, διαβάσαμε, χημικές τουαλέττες στο στρατόπεδο του Αλιάκμονα. Αυτό είναι; Λύθηκε το θέμα; Και πού και πώς θα μεταφερθούν αυτά τα λύμματα; Αν προσπελάσουμε στα επί μέρους θέματα, αυτών των μετακινήσεων και μετεγκαταστάσεων των ανθρώπων, τα προβλήμτα που θα εντοπιστούν είναι τεράστια.
Και όμως, το κράτος εντέλλεται και ο δήμος είναι υποχρεωμένος να δεχθεί τις εντολές, ανεξάρτητα από κάθε θετική ή αρνητική άποψη των δημοτών. Όταν η συμπεριφορά των ανθρώπων είναι συμπεριφορά όχλου, και μάλιστα υπό διωγμόν, οι αντιδράσεις είναι ανεξέλεγκτες. Όταν ο άνθρωπος πεινάει και διψάει, και χθες και σήμερα και αύριο, και γιά πολύν ακόμα καιρό, θα αρπάξει να χορτάσει την πείνα και την δίψα του. Όταν ο άνθρωπος νοιώσει τους άλλους σαν εχθρούς, θα αγριέψει γιά να αμυνθεί.
Κλείνουν τα νοσοκομεία και φέρνουν και άλλους ανθρώπους. Γιατρούς δεν έχει η πολιτεία. Αυτοί οι άνθρωποι αν αρρωστήσουν, αν πεθάνουν, τί θα γίνει; Ποιός θα τους εξετάσει, πού θα νοσηλευτούν, πού θα θαυτούν; Και τόσα άλλα ερωτήματα, στα οποία η απάντηση ούτε καν συζητήθηκε. Πάντως είναι κρίμα ένα ολόκληρο κράτος να διακυβεύει την ύπαρξή του, χωρίς σκέψη, χωρίς σχέδιο, χωρίς προγραμματισμό, άρα και χωρίς μέλλον. Και το φρικτότερο: Χωρίς να ξέρει κανείς τί ζήτησαν από τις κυβερνήσεις της χώρας μας οι «κακοί» και τί υποχέθηκαν οι «δικοί» μας. Το μόνο παρήγορο είναι ο λόγος και η αγκαλιά της αγίας Εκκλησίας, που ξέρει από ξενισμό ξένου. Ξένος στην γη και στους ανθρώπους ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Και η αγκαλιά του αιώνια ανοιχτή, σφίγοντας μέσα την απαντοχή και την ελπίδα…
