Σήμερα, εορτή του Οσίου Διονυσίου του εν Ολύμπῳ, του Κτίτορος και Κοινοβιάρχη μας, είχαμε την ευλογία να εκπροσωπήσουμε τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας Κύριο κ. Παντελεήμονα, στην πανήγυρη του χωριού Νεοχώρι Αλεξανδρείας.
Συλλειτουργήσαμε με τους ευλαβεστατους πατέρες Γεώργιο και Θεόδωρο, τον διάκονο Θωμά, και τον εφημέριο του χωριού πατέρα Αντώνιο.
Από τις ιερές Ακολουθίες της ημέρας, δημοσιεύουμε παρακάτω αρκετό φωτογραφικό υλικό.
Το έτος 2013 συμπληρώνονται 490 χρόνια από το 1523/24, το έτος κατά το οποίο έφθασε εδώ, στα Πιέρια, προερχόμενος από την Ιερά Μονή Φιλοθέου Αγίου Όρους, ο Όσιος Διονύσιος. Στην παρόχθια περιοχή του Αλιάκμονα, βρήκε μοναχισμό σπηλαιωτικής μορφής καθώς και μικρών μοναστικών ιδρυμάτων. Ο ίδιος ο Όσιος Διονύσιος φρόντισε και οργάνωσε σε κοινοβιακά πρότυπα τον εντόπιο μοναχισμό, μαζί με τους δέκα μοναχούς που έφερε μαζί του από το Άγιο Όρος. Η αρετή του Οσίου ήταν τόση ώστε συγκέντρωσε γύρω του όλους τους μοναχούς τής γύρω περιοχής καθώς και τις μικρές συνοδίες μοναχών. Ο ίδιος έχτισε και το Καθολικό, τον κεντρικό δηλαδή ναό, του Μοναστηριού του.
Έτσι, χαρακτηρίζουμε τον Όσιο Διονύσιο ως Κοινοβιάρχη μας και κάθε χρονιά προβάλλουμε τον βίο και την πολιτεία του, κατά την εβδομάδα της Μνήμης του, με λατρευτικές αλλά και άλλες πνευματικές δραστηριότητες. Ήδη, με ενέργειες της Μονής μας και την ευλογία του σεβασμιωτάτου μητροπολίτη μας, αποκτήσαμε και τίμιο λείψανο – μία φάλαγγα χειρός – του Οσίου μας, δώρον της Ιεράς Μονής του Ολύμπου. Ενώ με δωρεά + Κωνσταντίνου κατασκευάστηκε η ασημένια θήκη του τιμίου λειψάνου.
Εφέτος, που συμπληρώνονται τα 490 έτη του κοινοβίου μας, πέραν του εορτασμού της ιερής του μνήμης, την Τετάρτη 23 Ιανουαρίου 2013, θα τελέσουμε πανηγυρικότερα την μνήμη του και το Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2013.
Όσιος Αντώνιος ο νέος: Ο Πολιούχος, πατέρας & προστάτης της Βέρροιας
Μεγάλη η συγκίνησή μας σήμερα γιά την μεγάλη ημέρα, την αυριανή, γιά την γεννέτειρα πόλη μας.
Σαν σήμερα, περί το 950μ.Χ., έφτασε στην πόλη το πάντιμο λείψανο του Οσίου Αντωνίου, που εκοιμήθη την πρώτη Ιανουαρίου μηνός σε ένα καταμουσκεμμένο από ποταμίσια νερά σπήλαιο. Χίλια εξηντα τρία έτη δηλαδή η Μακεδονική πόλη της Βέρειας φρουρείται από τον υιιό της, τον Αντώνιο, τουπίκλην Γιαννούλης, ο οποίος ασκήθηκε στις παρόχθιες σπηλιές της νότιας κοίτης του Αλιάκμονα.
Αναρωτιόμαστε, πόσες πόλεις άραγε της Ορθοδοξίας ή καλλίτερα της ευλογημένης μας πατρίδας έχουν αυτό το μέγιστο προνόμιο; Να έχουν δηλαδή πολιούχο και ο πολιούχος τους να είναι και γέννημά τους; Εδώ, στην Μακεδονία μας, πέρα από την Συμβασιλεύουσα, την Θεσσαλονίκη μας, δεν σκέφτομαι να υπάρχει και κάποια άλλη. Έχει η Θεσσαλονίκη έναν Δημήτριο, γέννημα, θρέμμα και φρουρό της, έχει και η Βέροια ένα Αντώνιο, γέννημα, θρέμμα και φρουρό της. Μεγαλείο.
Ίσως είναι το μικρότερο ευαγγελικό ανάγνωσμα το σημερινό, αλλά, έχω την εντύπωση ότι είναι τεράστιας σημασίας.
Ο Κύριος μαθαίνει ότι συνέλαβαν τον Ιωάννη. Το ρήμα "παρεδόθη" δεν είναι παθητικό, δηλαδή παρέδωσε ο Ιωάννης τον εαυτό του, αλλά μέσο, δηλαδή παρέδωσαν τον Ιωάννη στην φυλακή. Δηλαδή, γιά τον λαό του Θεού, τον ευλογημένο Ισραήλ, δεν υπάρχει πλέον προφήτης, αφού τον τελευταίο, τον Ιωάννη, τον έκλεισαν στην φυλακή. Ο λαός του Θεού μένει χωρίς προφήτη, κάποιον που να μιλάει προς τον λαό αλλά και εξ ονόματος του λαού. Δεν υπάρχει κήρυκας μετανοίας, αφού ο Ιωάννης κλείστηκε στην φυλακή.
Σήμερα κόψαμε και την πίττα μας. Αλλά σκεφτήκαμε να μιμηθούμε, κατά το δυνατό, την πράξη του Μεγάλου Βασιλείου. Αφού δεν πιστεύουμε στην τύχη και σε τυχερούς, φέραμε όλοι από ένα δώρο, τα συγκεντρώσαμε σε ένα πανέρι, χωρίς να ξέρουμε ποιός έφερε το κάθετι. Ψάλλαμε το απολυτίκιο του αγίου, κόψαμε την πίττα, αφού διαβάσαμε την σχετική Ευχή και την μοιράσαμε, ξεκινώντας από τον Αφέντη Χριστό, τον Οικουμενικό μας Πατριάρχη και τον Μητροπολίτη μας, στην πρώτη πίττα. Στην δεύτερη, ξεκινήσαμε από την Κυρία Θεοτόκο και στην τρίτη με τον Τίμιο Πρόδρομο. Όταν τελειώσαμε το μοίρασμα της πίττας, μοιράσαμε τα δώρα. και έτσι ο καθένας πήρε και από κάτι. Και όλοι το χαρήκαμε. Ανεβάζουμε τώρα και τις φωτογραφίες, γιά να Σας καταστήσουμε κοινωνούς.
