Πολύ μεγάλη χαρά μάς έδωσε το ότι τις προάλλες, σε πολυαρχιερατική θεία λειτουργία, ένα πατριαρχικός αρχιερέας, στην μεγάλη είσοδο, μνημόνευσε πολλούς, αλλά μνημόνευσε «και παντός μοναχικού τάγματος». Τις τελευταίες ημέρες πολύ μας απασχολεί αυτό το θέμα, και σήμερα, της μεγάλης Οσίας Ειρήνης, ηγουμένης της κωνσταντινουπολίτικης μονής του Χρυσοβάλαντου, σκέφτηκα να βάλω στο χαρτί, και στην οθόνη, λίγες σκέψεις. α. Υπάρχουν μικρά ιερατικά, εκδόσεις της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, που έχουν απαλείψει τις αναφορές σε μονές, μοναχικά τάγματα, πατέρες ηγουμένους. Βέβαια υπάρχουν και άλλα που έχουν εξαλείψει τελείως και τις ευχές της θείας λειτουργίας,
Ενώπιον του κατακλυσμού της Θείας αγάπης ευρισκόμενος, ανυπομονώ να διαβώ ένδον του καταπετάσματος και να εισέλθω στο Άγιο Θυσιαστήριο,για να εκπληρώσω τον πόθο που ο δωρεοδότης και παντελεήμων Θεός φύτεψε στην καρδιά μου από μικρό παιδί.
Είναι γνωστό το Μοναστηράκι της Αγίας Κυριακής, στον κάμπο της Ημαθίας, στα νότια του χωριού Λουτρός.
Γιά την Οσία που το έκτισε, την κατά σάρκα αδελφή του Οσίου Διονυσίου του Κοινοβιάρχη μας, του εν Ολύμπῳ, γράψαμε ήδη δύο άρθρα, στηριζόμενοι σε όσα έγραψε παλαιότερα ο κ. Γιάννης Μοσχόπουλος και σε όσα μάθαμε από τους κατοίκους των γειτονικών προς το Μοναστήρι χωριών.
Στο κείμενό μας αυτό, θα απαντήσουμε σε ένα άλλο ερώτημα, που μας απασχόλησε.
Αυτό είναι το αρχικό Μοναστήρι της Οσίας Κυριακής;
Χθες λοιπόν, κατά το σούρουπο, επισκεφτήκαμε το χωριό Παλαιός Πρόδρομος. Επάνω στον δρόμο ρωτήσαμε μία κυρία, περασμένης κάπως ηλικίας: Πού βρίσκεται το πρώτο μοναστήρι της Αγίας Κυριακής; Ύστερα από τα καλησπερίσματα και τις πολλές ευχές της, μας είπε: «Εδώ σταμάτησε η ΑγιαΚυριακή. Εδώ παραπέρα είναι το εκκλησάκι της.» Την ιστορία την είχα ακούσει και παλαιότερα από τους άντρες του χωριού. Προχωρώντας λίγο παραπέρα, μία καλή παρέα απολάμβανε την δροσιά κάτω από ένα δέντρο. Κατεβήκαμε από το αυτοκίνητο και επαναλάβαμε την ερώτηση που μας απασχολούσε. Αφού δώσαμε τα διαπιστευτήριά μας –καθαρά ελληνική εικόνα- πήραμε την ίδια απάντηση: «Εδώ παραπέρα, σταμάτησε πρώτα η Αγία Κυριακή. Και ύστερα πήγε εκεί που είναι σήμερα.» Φεύγοντας από τον Παλαιό Πρόδρομο, πήραμε τον δρόμο γιά Κουλούρα. Και ύστερα από λίγο είδαμε τις πινακίδες. Λίγο μέσα από τον δρόμο, σε καταπράσινο μέρος, ένας νέος άνδρας ξεκουραζόταν από την περιποίηση που νωρίτερα είχε κάνει αυτοβούλως στο εκκλησάκι. Τόν ρωτήσαμε τί είναι εδώ; Ο Ανδρέας Π. γνώριζε πολύ καλά την νεότερη ιστορία του τόπου.
Θέλουμε να Σας ανακοινώσουμε ότι σήμερα ημέρα Τρίτη, 2-7-2013, στις 1.45 το μεσημέρι, το Μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου-Σκήτη Βεροίας τραντάχτηκε από ένα δυνατό σεισμό, ενώ συγχρόνως ακούστηκε ένας πολύ ισχυρός κρότος. Ήταν η ώρα του φαγητού των εργατών και όσοι ήσαν στην τράπεζα κατάλαβαν αμέσως, αλλά η ιερότητα του τόπου δεν τους άφησε να ανησυχήσουν. Μία ώρα περίπου νωρίτερα ο ξυλουργός του Μοναστηριού, που βρισκόταν στην στέγη της νεότερης τσιμεντόκτιστης ανατολικής πτέρυγας, σε ύψος 7 περίπου μέτρων, αισθάνθηκε έναν υπόκωφο ήχο και ανησύχησε, σκεπτόμενος τί να συμβαίνει.
Ο αναπληρωτής του Ηγουμένου, μοναχός Παντελεήμων Προδρομίτης, αμέσως συνάντησε τον Γέροντα, ο οποίος αναπαυόταν και σηκώθηκε με φοβερό πονοκέφαλο, από το ισχυρό τράνταγμα.
Κατά τις 4.30-4.45 μ.μ., ενώ οι μοναχοί συζητούσαν με τον Γέροντα, ακούστηκε και άλλο δυνατό τράνταγμα, και έπεσαν μερικά αντικείμενα από το τζάκι του γραφείου, όπου βρισκόταν.
