Η εικόνα έγινε δύο

Από τους πανηγυρισμούς γιά την αγιοκατάταξη της Οσίας Σοφίας της Κλεισούρας, πήρα πολλές εικόνες με την μορφή της – από αυτές που μας μοίρασε ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης. Τελικά ζήτημα να έμεινε μία, και αυτή γιατί κάπου ήταν κρυμένη.

Κάθε φορά που τελείωνε η εξομολόγηση, δίναμε και μία εικόνα.

Έτσι και στην Ελένη δώσαμε μία από αυτές τις εικόνες. Την πήρε πολύ χαρούμενη και την έβαλε στα εικονίσματα, στο προσκυνητάρι, εκεί που καίει και το καντήλι του σπιτιού.

Η πεθερά της, βλέποντας την +Σοφία, χωρίς χρονοτριβή, εξέφρασε την επιθυμία να πάρει την εικόνα, από ευλάβεια στην Οσία. Μα πώς να στην δώσω;! Με την έδωσε ο γέροντας και την έχω ευλογία. Όμως η πεθερά, κάθε φορά που ερχόταν στο σπίτι του γιού της, έριχνε τα μάτια της στο χάρτινο εικόνισμα και το ζητούσε.

Οπότε, μία ημέρα, λέει η Ελένη: Ε, αφού τόσο πολύ την θέλειι, ορίστε, πάρ’την. Πήρε το εικονάκι από την θέση του και το πρόσφερε στην πεθερά της.

Και τότε; Τι έγινε;

Έμεινε μία εικόνα στα χάρια της Ελένης και μία εικόνα στα χέρια της πεθεράς της.

Θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού. Αμήν.

Πυρετός και ηλεκτρώδια

Στα χρόνια που ήμουν αρχοντάρης στην Σιμωνόπετρα, κυρίως μετά το 1990, σχεδόν δεν υπήρξε ημέρα που να μην ακούσουμε ιστορία σχετική με τον οσιακής μνήμης γέροντα Παΐσιο. Απλοϊκές και χαριτωμένες διηγήσεις, θαυμαστές επενέργειες της προσευχής του, γεγονότα που συγκλονίζουν μόνο να τα διηγείσαι – πού και να τα ζης;!

Ανάμεσα στους προσκυνητές μας, κάποια ημέρα, ήταν και ένας κύριος, αστυνομικός το επάγγελμα, δεν θυμάμαι από πού. Ήθελε και αυτός να καταθέσει τον δικό του θησαυρό από τον όσιο γέροντα.

«Με το που γεννήθηκε ο τελευταίος μας γιός, άρχισε να παρουσιάζει σοβαρό πρόβλημα. Λίγο πυρετό να ανέβαζε, αμέσως τον έπιανε ρίγος και έτρεμε ολόκληρος, σαν το ψάρι. Τον γυρίσαμε σε όλους τους γιατρούς, όσους ακούγαμε ότι μπορεί και να μας βοηθήσουν. Όμως το παιδί χειροτέρευε. Δεν ξέραμε τί να κάνουμε;!

Φιλικό πρόσωπο, νάναι καλά, μας μίλησε γιά τον πάτερ Παΐσιο. Πήγαμε στην Σουρωτή αλλά δεν τον βρήκαμε. Παρακαλέσαμε όμως τις μοναχές, μόλις θα ρθεί από το Άγιο Όρος να μας ειδοποιήσουν.

Περισσότερα

Το πορτοφόλι του Μπέμπη

Ο Μπέμπης, υποκοριστικό-ψευδώνυμο του κυρίου Δημήτρη Μιχ., από κοντινή πόλη, έπρεπε να κατεβεί στην Αθήνα, γιά τα βαφτίσια του τελευταίου εγγονού του. Μέσα στο πορτοφόλι του είχε και μία πλαστικοποιημένη εικονίτσα, με την μορφή της Αγίας Σοφίας της Κλεισούρας, που τον είχε δώσει ο πνευματικός του.

Κατέβηκε, λοιπόν, γιά την βάπτιση, στις 26.8.

Εκείνη την ημέρα το θερμόμετρο είχε φτάσει στους 42 βαθμούς.  Προς το βραδάκυ, σχεδόν είχε νυχτώσει, και με τον κουμπάρο του πήγαν στην παραλία, στον Άλιμο, γιά μία βουτιά. Έτσι, με την βερμούδα, όπως ήταν, δεν σκέφτηκε ούτε το πορτοφόλι, που είχε στην τσέπη, και βούτηξε στο νερό. Ναι αλλά το πορτοφόλι ξεγλίστρησε, και όταν τελείωσε το δροσιστικό μπανάκι και βγήκαν, το πορτοφόλι έλειπε … Έψαξαν πολύ, φέραν και τα φώτα των αυτοκινήτων να φωτίσουν, αλλά τίποτα.

Περισσότερα

Οσιακά και Αγιορειτικά

Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός με κάθε τρόπο προσπαθεί να μας καλέσει μέσα στην κιβωτό της σωτηρίας, δηλαδή την Αγία μας Εκκλησία. Έτσι, κάποιος θόρυβος τελευταία γύρω από το όνομα ενός αγιορείτη, ο οποίος γιά την γενεά μας αναδείχθηκε μέγας διδάσκαλος, θαυματουργός και προφήτης, μας δίνει την ευκαιρία να κάνουμε μερικές σκέψεις και να τις δημοσιεύσουμε, σχετικά με τον μοναχισμό και την αγιότητα.

Ο μοναχισμός είναι μία μεγάλη ευλογία γιά το ανθρώπινο γένος. Φως γιά τους μοναχούς είναι οι άγγελοι και φως γιά τον κόσμο είναι οι μοναχοί. Συνεπώς, εφόσον στα σκοτεινά δεν μπορεί κανείς να ζήσει χαρούμενα, και είναι απαραίτητο το φως, έτσι, και γιά να υπάρχει πνευματική ζωή σε έναν τόπο και να ζούν οι άνθρωποι σωστά, είναι απαραίτητο και αναγκαίο να υπάρχουν μοναχοί.

Περισσότερα

Μαγιάτικο μπουρίνι.

Έναν Μάϊο ήμουν αρχοντάρης στην μετάνοιά μου –στην αγιορειτική Σιμωνόπετρα.

Συνηθίζαμε να μαζεύουμε τους προσκυνητές και να διηγούμαστε την ιστορία της Μονής, ώστε κάτι να κερδίζουν φεύγοντας. Όταν τελείωνε η ιστορία της Μονής, λέγαμε διάφορα, δίναμε τον λόγο και στους προσκυνητές.

Εκείνο το απομεσήμερο, μετά τον εσπερινό, ο κόσμος ήταν ελάχιστος. Ανάμεσά τους ένας κύριος με έντοη την χαλκιδικιώτικη προφορά, που –το έβλεπες- ήθελε κάτι να πεί. Με το δικό μας «πές και σύ, πατριώτη», ξεκίνησε.

-Έρχομαι από τις Καρυές, από το Κουτλουμούσι, τελείωσε η Τράπεζα και έφυγα. Τον βρήκα τον γέροντα που με έσωσε και είμαι πολύ χαρούμενος.

Η αγωνία μας άρχισε να αυξάνει. Τι έγινε;

Περισσότερα