Τα διαμόνια και ο σωσμένος

Από το ευαγγέλιο με τους πολίτες των Γαδάρων και τον πάσχοντα ισραηλίτη, σχολιάζουμε δύο τρία στοιχεία.

Κατ’ αρχάς, η πρώτη φράση «σε παρακαλώ, να μην με βασανίσεις» ἐχω την εντύπωση ότι είναι του ασθενούντος, και όχι του δαίμονα που κατοικούσε μέσα του. Και αυτό γιατί λέει τον Χριστό «τί ἐμοὶ καὶ σοί, Ἰησοῦ, υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; δέομαί σου, μή με βασανίσῃς». Ο καϋμενούλης κατοικούσε στα μνήματα, είτε διωγμένος από τους δικούς του, είτε γιατί τα δαιμόνια θέλουν να ενοχοποιούν πράγματα που γενικά προκαλούν από μόνα τους φόβο. Είναι σαν να λέει: «και σύ, Χριστέ μου, με κυνηγάς; Αφήστε με επιτέλους στο πρόβλημά μου».

Η παρακάτω όμως φράση: «καὶ παρεκάλει αὐτὸν ἵνα μὴ ἐπιτάξῃ αὐτοῖς εἰς τὴν ἄβυσσον ἀπελθεῖν», είναι σίγουρα του δαίμονα.

Αλλά εκείνο που δείχνει ότι ο άνθρωπος όχι μόνο σώθηκε από το δαιμόνιο, αλλά και μετενόησε είναι, το ότι ήθελε να μείνει κοντά στον Κύριο, όπως και η Μαρία από τα Μάγδαλα, η αγία Μαγδαληνή μας.

Περισσότερα

Κηδεία μοναχού Αδάμ Προδρομίτου

(Βέροια, 17/10/2012)

Σήμερα, που η πόλη του αγίου Θεοφάνη, η ένδοξη Νάουσα, εορτάζει έναν αιώνα ελευθερίας από τον αβάσταχτο ζυγό των Οθωμανών, ένα γνήσιο παιδί του και παιδί της, Καταφιώτης στην καταγωγή, ηλικίας ενός σχεδόν αιώνος (90 ετών), εορτάζει τη δική του απελευθέρωση από τον ζυγό των «Οθωμανών» αυτού του κόσμου (τις μέριμνες και τα πάθη του).

Αγωνιζόμενος σε όλη του σχεδόν τη ζωή για τα αγιασμένα χώματα της πατρίδας, αναδείχθηκε σε άξιο βλαστάρι της Μακεδονίας και της Ελλάδας. Μιμούμενος στο τέλος της ζωής του τον πολιούχο της Νάουσας, αναδείχθηκε σε άξιο βλαστάρι της αληθινής αμπέλου (του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού).

Εκοιμήθη χθες το απόγευμα, στον απόηχο της επετείου της απελευθέρωσης της Βέροιας και στο χάραμα της επετείου της απελευθέρωσης της Νάουσας. Νομίζουμε ότι ήταν η πιο ωραία ημέρα. Κηδεύτηκε σήμερα, εορτή της ανακομιδής του λειψάνου του αγίου, ενδόξου και πανευφήμου, φίλου του Χριστού Λαζάρου του Τετραημέρου. Ο κοιμητηριακός ναός της Μονής, δίπλα στον οποίο βρίσκεται το μνήμα όπου αναπαύεται ο γεροΑδάμ, εορτάζει στη μνήμη του αγίου Λαζάρου. Θαύματα δεν είναι μόνον οι ιάσεις από ψυχοσωματικές ασθένειες. Αν σε όλ’ αυτά προσθέσουμε το κατακίτρινο χρώμα του λειψάνου του, θα μπορούσαμε ταπεινά να πούμε ότι ο Θεός πολύ ευαρεστήθηκε απ’ αυτόν τον άνθρωπο. Αυτό το χρώμα στο λείψανο είναι το χρώμα των αγίων. Στο Άγιον Όρος πολύ τα προσέχουν αυτά.

Γεννήθηκες πριν 90 χρόνια την ημέρα της εορτής του επιστηθίου φίλου του Κυρίου, πάτερ Αδάμ (26/9). Κηδεύθηκες την ημέρα της ανακομιδής του λειψάνου του άλλου φίλου του. Εμείς επιζητούμε τις αγίες σου ευχές και προσευχές και ευχόμαστε ο αναστάς Ιησούς να αναπαύσει τη γενναία σου ψυχή στις σκηνές των φίλων του, των αγίων. Αμήν.

Παρακάτω παραθέτουμε στιγμιότυπα από την ακολουθία της κηδείας που τελέστηκε στο καθολικό, την ταφή, καθώς και τη «μακαρία» που παρατέθηκε στην τράπεζα της Μονής.

Ιεροδιάκονος

Αιμιλιανός Προδρομίτης

Η εικόνα έγινε δύο

Από τους πανηγυρισμούς γιά την αγιοκατάταξη της Οσίας Σοφίας της Κλεισούρας, πήρα πολλές εικόνες με την μορφή της – από αυτές που μας μοίρασε ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης. Τελικά ζήτημα να έμεινε μία, και αυτή γιατί κάπου ήταν κρυμένη.

Κάθε φορά που τελείωνε η εξομολόγηση, δίναμε και μία εικόνα.

Έτσι και στην Ελένη δώσαμε μία από αυτές τις εικόνες. Την πήρε πολύ χαρούμενη και την έβαλε στα εικονίσματα, στο προσκυνητάρι, εκεί που καίει και το καντήλι του σπιτιού.

Η πεθερά της, βλέποντας την +Σοφία, χωρίς χρονοτριβή, εξέφρασε την επιθυμία να πάρει την εικόνα, από ευλάβεια στην Οσία. Μα πώς να στην δώσω;! Με την έδωσε ο γέροντας και την έχω ευλογία. Όμως η πεθερά, κάθε φορά που ερχόταν στο σπίτι του γιού της, έριχνε τα μάτια της στο χάρτινο εικόνισμα και το ζητούσε.

Οπότε, μία ημέρα, λέει η Ελένη: Ε, αφού τόσο πολύ την θέλειι, ορίστε, πάρ’την. Πήρε το εικονάκι από την θέση του και το πρόσφερε στην πεθερά της.

Και τότε; Τι έγινε;

Έμεινε μία εικόνα στα χάρια της Ελένης και μία εικόνα στα χέρια της πεθεράς της.

Θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού. Αμήν.

Πυρετός και ηλεκτρώδια

Στα χρόνια που ήμουν αρχοντάρης στην Σιμωνόπετρα, κυρίως μετά το 1990, σχεδόν δεν υπήρξε ημέρα που να μην ακούσουμε ιστορία σχετική με τον οσιακής μνήμης γέροντα Παΐσιο. Απλοϊκές και χαριτωμένες διηγήσεις, θαυμαστές επενέργειες της προσευχής του, γεγονότα που συγκλονίζουν μόνο να τα διηγείσαι – πού και να τα ζης;!

Ανάμεσα στους προσκυνητές μας, κάποια ημέρα, ήταν και ένας κύριος, αστυνομικός το επάγγελμα, δεν θυμάμαι από πού. Ήθελε και αυτός να καταθέσει τον δικό του θησαυρό από τον όσιο γέροντα.

«Με το που γεννήθηκε ο τελευταίος μας γιός, άρχισε να παρουσιάζει σοβαρό πρόβλημα. Λίγο πυρετό να ανέβαζε, αμέσως τον έπιανε ρίγος και έτρεμε ολόκληρος, σαν το ψάρι. Τον γυρίσαμε σε όλους τους γιατρούς, όσους ακούγαμε ότι μπορεί και να μας βοηθήσουν. Όμως το παιδί χειροτέρευε. Δεν ξέραμε τί να κάνουμε;!

Φιλικό πρόσωπο, νάναι καλά, μας μίλησε γιά τον πάτερ Παΐσιο. Πήγαμε στην Σουρωτή αλλά δεν τον βρήκαμε. Παρακαλέσαμε όμως τις μοναχές, μόλις θα ρθεί από το Άγιο Όρος να μας ειδοποιήσουν.

Περισσότερα

Το πορτοφόλι του Μπέμπη

Ο Μπέμπης, υποκοριστικό-ψευδώνυμο του κυρίου Δημήτρη Μιχ., από κοντινή πόλη, έπρεπε να κατεβεί στην Αθήνα, γιά τα βαφτίσια του τελευταίου εγγονού του. Μέσα στο πορτοφόλι του είχε και μία πλαστικοποιημένη εικονίτσα, με την μορφή της Αγίας Σοφίας της Κλεισούρας, που τον είχε δώσει ο πνευματικός του.

Κατέβηκε, λοιπόν, γιά την βάπτιση, στις 26.8.

Εκείνη την ημέρα το θερμόμετρο είχε φτάσει στους 42 βαθμούς.  Προς το βραδάκυ, σχεδόν είχε νυχτώσει, και με τον κουμπάρο του πήγαν στην παραλία, στον Άλιμο, γιά μία βουτιά. Έτσι, με την βερμούδα, όπως ήταν, δεν σκέφτηκε ούτε το πορτοφόλι, που είχε στην τσέπη, και βούτηξε στο νερό. Ναι αλλά το πορτοφόλι ξεγλίστρησε, και όταν τελείωσε το δροσιστικό μπανάκι και βγήκαν, το πορτοφόλι έλειπε … Έψαξαν πολύ, φέραν και τα φώτα των αυτοκινήτων να φωτίσουν, αλλά τίποτα.

Περισσότερα