Λειτουργικός – χαμένος; – χρόνος
Ειλικρινά, είμαι απογοητευμένος από την λειτουργική ζωή στον «κόσμο», που τώρα βρίσκομαι, ύστερα από τρείς σχεδόν δεκαετίες ζωής στον Άθω.
Όλα βιαστικά, όλα με το ρολόϊ στο χέρι. Και ύστερα τί κάνουμε; Εντάξει, θα φύγουμε από την εκκλησία σε συγκεκριμένη ώρα. Και μετά τί θα κάνουμε; «Έχουμε ραντεβού στην Ελιά γιά καφέ». «Θα πάμε να φάμε με τους κουμπάρους». «Θα βγούμε οικογενειακώς με κάτι φίλους». «Πρέπει να πάμε στην Θεσσαλονίκη, γιατί μας περιμένουν κάτι γνωστοί». Όντως πολύ σοβαρές οι περιπτώσεις, μα πολύ σοβαρές.
Μία ώρα εκκλησιασμός και αυτός όχι κάθε Κυριακή. Και όμως. Άμα

Περισσότερα

Άστεγοι κλπ
Τα κοινωνικά φαινόμενα συμβαδίζουν με την οικονομική κατάσταση της πατρίδας μας. Και φυσικά δεν αναφερόμαστε στα θετικά-που μάλλον δεν υφίστανται.
Τις τελευταίες ημέρες «παίζει»το θέμα με τους αστέγους. Φωτογραφίες με σπαρακτικές σκηνές κυκλοφορούν στο διαδίκτυο και πάει λέγοντας. Δεν μας λένε όμως ποιοί είναι αυτοί οι σημερινοί άστεγοι. Αν καλοεξετάσεις μία από τις φωτογραφίες που κυκλοφορούν, είναι εύκολο να κατανοηθεί ότι μιλάμε κυρίως γιά μετανάστες, ποικίλων χρωμάτων, κυρίως μελαμψών και καφετί, και κανείς δεν μας λέει άν τουλάχιστον είναι κατά το ελάχιστο νόμιμοι.
Συνεπώς το πρόβλημα δεν είναι ορθό να ονομάζεται άστεγοι, αλλά άστεγοι μετανάστες. Πάλι δηλαδή

Περισσότερα

Η ταυτότητα του Χριστιανού
Σιγά σιγά η πατρίδα μας μπαίνει και πάλι σε προεκλογική πρίοδο και θα αποτολμούσα κάποιες σκέψεις, που από τότε που είμασταν παιδιά, με προβλημάτιζαν.
Πέρασαν πάνω από σαράντα χρόνια. Είμασταν μάλλον θρησκευόμενοι στην οικογένεια, δηλαδή, Κυριακή πρωΐ ο πατέρας μάς ξυπνούσε, περίμενε να ντυθούμε- αυτός ήδη έτοιμος και φρεσκοξυρισμένος- και πηγαίναμε στην Κυριώτισσα, να εκκλησιαστούμε.
Κάποιες φορές, λοιπόν, θυμάμαι ότι παρουσιάζονταν στην θεία λειτουργία πρόσωπα που δεν του ξέραμε οι μικρότεροι και ρωτούσαμε να τους μάθουμε. Ο πατέρας μάς το ξέκοβε λέγοντας πως είναι επίσημοι και δεν έδινε συνέχεια στην παιδική και αργότερα εφηβική μας περιέργεια. Όμως το μυστικό διέρρεε σιγά σιγά. Οι κύριοι αυτοί που παρουσιάζονταν κάποιες φορές, συγκεκριμένες δηλαδή,

Περισσότερα

Την εφετεινή μνήμη του Οσίου πατρός ημών Διονυσίου, του κτίτορα και ιδρυτή του Μοναστηριού μας, του θαυματουργού κοινοβιάρχη μας, την υπερεκάλυψε η Κυριακή 22 Ιανουαρίου αρξαμένου έτους 2012.
Την Κυριακή λοιπόν πριν την μνήμη του Οσίου κτίτορά μας, με την χάρη του Χριστού και την ευλογία του Αγίου Διονυσίου, βαπτίσαμε τον μικρό Διονύσιο. Είχε ήδη το όνομα του Οσίου, τον είχαμε κάνει και κατηχούμενο και έτσι επετελέσαμε το μυστήριο του Αγίου Βαπτίσματος και του Αγίου Χρίσματος μέσα στην κυριακάτικη Θεία Λειτουργία. Ο μικρός νεοφώτιστος μόλις τριών μηνών και δύο ημερών επέδειξε

Περισσότερα

Περί τον Όσιο Αντώνιο τον Βερροιώτη

Η πρώτη Ιανουαρίου, κάπου το 950, είναι η ημέρα που εκοιμήθη ο ασκητής Αντώνιος, σε παρόχθιο σπήλαιο της νότιας κοίτης του ποταμού Αλιάκμονα, σε ηλικία ογδόντα ή ενενήντα και πλέον ετών. Το σεπτό του όμως λείψανο βρέθηκε αργότερα και, αφού το φόρτωσαν σε κάρο με δύο άζευτα και άγρια δαμάλια, μέσα από τα χωριά του κάμπου, έφτασε στην πατρική μουριά, όπου έσπασε ο ζυγός και ξεπέζεψε ο άγιος. Στις δεκαεπτά Ιανουαρίου, ανήμερα της μνήμης του Μεγάλου Αντωνίου, του Αιγυπτίου. Ο Όσιος Αντώνιος ο νέος είναι ο άγιος στον οποίο με έριξε η μάννα μου, βρέφος μισοπεθαμένο, και με χάρισε την ζωή. Δεν μπορώ να ξέρω αν ήταν καλύτερο να είχα πεθάνει. Φαίνεται ο άγιος λυπήθηκε τον πόνο των γονέων, που είχαν ακόμα έναν γιό, πού πέθανε την ημέρα του βαπτίσματός σου, σε ηλικία δέκα

Περισσότερα