Και άλλος γιά τον Όλυμπο, γιά το βουνό των θεών
Η εποχή μας μοιάζει με τους ελληνιστικούς και τους ρωμαϊκούς χρόνους. Γενική ακαταστασία, ειδωλολατρία σε όλους τους τομείς της ζωής, νέες λατρείες, και χίλια δυό άλλα παρατράγουδα. Και κυρίως γενική αστάθεια, στα ήθη, στο φρόνημα, στις απόψεις, στα πιστεύω.
Προχθές, κατά τις δώδεκα την νύχτα μάθαμε ένα νέο, που αξίζει να το μάθετε και εσείς, αν θέλετε. Προσπαθούσαμε να επικοινωνήσουμε με έναν κύριο, που τον λέγαν Γιάννη, ή κάπως έτσι – δεν έχει σημασία το όνομα – αλλά αυτός ως ελεύθερος άνθρωπος, επειδή τον ξεγέλασαν όταν ήταν μικρός, τώρα που μεγάλωσε και έμαθε την αλήθεια, διάλεξε μόνος του, βρήκε τον σωστό δρόμο, και πλέον ονομάζεται Λαέρτης. Έτσι μας είπε.
Ο δρόμος που βρήκε τον ανέβασε στον Όλυμπο, και εκεί, σε κάποια ανοιχτωσιά, περνώντας μέσα από την καθαρτική φωτιά, καθαρίστηκε από την αίρεση του χριστιανισμού και έγινε δωδεκαθεϊστής.
Και τώρα τι κάνουμε;
Οι συνηθισμένες κατηγορίες εναντίον της Εκκλησίας γιά τον νηπιοβαπτισμό, επαναλαμβάνονται τόσο από τους κάθε μορφής αιρετικούς όσο και από κάθε ετερόδοξο και αλλόδοξο. Όμως, σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, μιλούν μονοθεϊστές εναντίον των Ορθοδόξων. Και η ορθοδοξία μονοθεϊσμός είναι, στο κάτω κάτω. Στην περίπτωσή μας, όμως, είναι διαφορετικά. Ο Γιάννης, με την βούλησή του, εγκαταλείπει την Εκκλησία και προσχωρεί στην πολυθεΐα, στην ειδωλολοτρεία, δηλαδή στην δαιμονολοτρία.
Οι συγγενείς το ανέφεραν σε πολλούς, θρησκευάμενους ακόμα και ιερείς και μοναχούς. Και αυτοί είπαν: Πάρτε τον με το καλό, προσευχηθείτε γιά αυτόν, μπας και τον πείσετε να γυρίσει.
