Οι Άγιοι βοηθούν.
Ο καθένας νοηματοδοτεί τον χρόνο του ανάλογα με το εσωτερικό του περιεχόμενο.
Μας ήρθε σήμερα ένα λεβεντόπαιδο. Παρακολούθησε την ακολουθία και ύστερα ζητούσε τον Άγιο Τρύφωνα. Φίλος του και συνομήλικός του κληρικός τον είπε ότι στο Μοναστήρι μας εδώ θησαυρίζεται τεμάχιο από τήν τιμία κάρα του Μεγαλομάρτυρος και το παιδί ήρθε να προσκυνήσει. Δηλαδή να τον ευχαριστήσει που τους βοήθησε τις προάλλες.
Σώμα με σώμα πάλεψαν προχθές οι αστυνομικοί της ειδικής ομάδας και έπεσαν στο χώμα γιά να αντιμετωπίσουν τους ληστοτρομοκράτες στην οδό Τρύφωνος.
Όλη η πόλη το σχολίασε σαν παρουσία και βοήθεια του μεγαλομάρτυρος Τρύφωνος. Και οι αστυνομικοί έψαχναν μέσα στην πόλη να μάθουν πού τιμάται ο άγιος. Ο Γ.Ν. μόλις έμαθε ότι εδώ βρίσκεται τεμάχιο της αγίας του κάρας, έσπευσε να έρθει. Και εντός των ημερών θα φέρει και τους άλλους.
Περί θανάτου αδίκου
Πριν χρόνια, παιδιά ακόμα στο Άγιο Όρος, ένας υπέργηρος ρουμάνος ιερομόναχος φιλοξενούνταν στην Μονή Διονυσίου. Κάποτε, επάνω στο καραβάκι, με τα σπασμένα ελληνικά του, προσπαθούσε να μας εξηγήσει τις περιπέτειές του στον ιερό Άθωνα. Αργότερα, πήγε να γηροκομηθεί στο Μοναστήρι, και μία ημέρα έδωσε άδοξο τέλος στην ζωή του. Τότε, ένας μαθητής της Αθωνιάδας προσευχήθηκε με το κομβοσχοίνι γιά τον γεροΚ…, έτσι ονομαζόταν. Την άλλη ημέρα, σχεδόν τρέχοντας, πήγε στο Διονυσίου, γιά να εξομολογηθεί στον άγιο πνευματικό και ηγούμενο της Μονής, τον παπαΧαράλαμπο, από Μπουραζερίτη, Διονυσιάτη.
Είπε λοιπόν το παιδί ότι προσευχήθηκε γιά τον νεκρό, αλλά ταράχτηκε τόσο πολύ, ώστε έπρεπε να εξομολογηθεί γιά να ειρηνεύσει. Και ο σοφός και άγιος Γέροντας αποφάνθηκε, με την εμπειρία πού είχε, ότι γιά τους αυτόχειρες δεν μπορούμε να προσευχόμαστε. Και αυτό γιατί οι ίδιοι αρνούνται την αγάπη και την πρόνοια του Θεού γιά το πλάσμα του.
Αυτήν την ιστορία θυμήθηκα απόψε, διαβάζοντας τα νέα της πόλη μας.
Η Πλατέα Ωρολογίου και το «άχρηστο» πλέον κτίριο
Είδα πως η αδελφή μας και βουλευτίνα στην περιφερειακή μας οντότητα, πήγε σε κάποιον Υπουργό και μίλησε γιά το κενό και «άχρηστο» πλέον δικαστικό μέγαρο, και σκέφτηκα να πώ κάτι και εγώ, ακούγοντας εκείνο το τραγούδι του μακαρίτη του τραγουδιστή που έλεγε – το αλλάζω λίγο – άκου, άκου, έχεις φωνήηηη.
Πριν της Παναγίας, όταν είχαμε λίγον χρόνο και βρεθήκαμε, και από τότε μόνον κανένα τηλέφωνο. Της έλεγα το ότι δεν μας είχαν δώσει παλαιότερα το Εκκλησάκι στο Στρατόπεδο, στον πανεπιστημικαό μας χώρο –παρελθόν κι αυτός;- και πως τί θα γίνει αν φύγει το Πανεπιστήμιο, θα μας πάρουν και τον χώρο καί που θα πάει. Ή θα τον αφήσουν να ρημάξει και να γεμίσει και αυτός τρυπήματα. Με καθησύχασε αρκούντως, αν και ακόμα αγκάθι μένει το
Τουριστικά και παρατουριστικά
Στην πρόσφατη συνάντηση παραγόντων γιά τον τουρισμό, πήγα αυτόκλητος. Τελευταία όμως στιγμή έλαβα την εντολή να εκπροσωπήσω και την Μητρόπολή μας, και αυτό ήταν ιδιαίτερη τιμή γιά εμένα.
Κάποιες σκέψεις που εκφράσαμε, είδαν το φως της δημοσιότητας στον τοπικό Τύπο, αλλά και στο φαίιςμπούκ. Θα ήθελα όμως να δημοσιοποιήσω και κάποιες ακόμα, που εκφράσαμε.
. Από επίσημα στόματα ακούστηκε ότι η Βέροια δεν έχει θάλασσα. Τί να υποθέσουμε; Ότι οι άρχοντές μας δεν ξέρουν Γεωγραφία; Αυτή είναι μία πρώτη σκέψη. Παλαιότερα, οι τοπικοί άρχοντες ήταν οι κατέχοντες πλούτο. Στην Εκκλησία όμως, μέχρι πολύ τελευταία, γιά να χειροτονηθεί κάποιος ιερέας, έπρεπε να τον προτείνει η ενορία. Και όταν αυτοπροτείνονταν, έπρεπε οπωσδήποτε να τον αποδεχτεί το χωριό με ψηφοφορία.
Στην περίπτωση των κοσμικών αρχόντων, σήμερα, αυτοπροτείνονται, είναι όμως τραγικό δυστύχημα ότι προτείνονται από τα λεγόμενα κόμματα. Και κόμμα, σημαίνει κομμάτιασμα. Δεν προτείνονται δηλαδή γιά να εκφράσουν το θέλω τους και το θέλω του τόπου, αλλά προέχει το θέλω του κόμματος και η κοματική πειθαρχία. Τραγικό!