Ψυχοχάρτια …
Η λέξη «προσφορά», όταν μάλιστα αναφέρεται στην Αγία του Χριστού Ορθόδοξη Εκκλησία, με τσατίζει αφάνταστα. Μόνον όταν αναφέρεται στο ζυμωτό πρόσφορο με ενθουσιάζει. Παρακολουθώ την σφραγίδα, αν έκατσε καλά, αν καλοφούσκωσε το ζυμάρι, τα γράμματα άμα τυπώθηκαν καλά, το ΜΘ της Κυρίας Θεοτόκου αν διακρίνεται, τα τάγματα αν βγαίνουν εύκολα. Και κυρίως ο αμνός, αυτό που ξεκινάει ζυμάρι, και από το χέρι του παπά και το Άγιο Πνεύμα θα γίνει σώμα του Χριστού μου. Με τρελλαίνουν τα σφραγίδια και τα σφραγίσματα, κυρίως τα παλιά. Εκείνα τα μικρά, που από την μία πλευρά έχουν όλη την σφραγίδα και από την άλλη μόνον τον αμνό. Βρήκα και ένα στα σκουπίδια, στον σταθμό μεταφόρτωσης. Τώρα τα πολτοποιούν και εμείς, που είμαστε το ίδιο, δεν μπορούμε να ψάξουμε και να βρούμε κανένα χρήσιμο γιά «σέκοντ χέντ». Τι να πεις; Αλλάζουν οι καιροί. Η κακία των ανθρώνων αυξαίνεται. Ως και τα σκουπίδια τώρα τα καταστρέφουν. Και ύστερα μιλάν γιά προσφορά. Και σε λέει ο άλλος: «Τι προσφέρει η Εκκλησία;» και σ έρχεται … τι να πεις; Άλλαξαν και αλλάζουν και άλλο οι καιροί και δηλώνουμε άνθρωποι, μα είμαστε απάνθρωποι.
